وقتی بیدار شدم ساعت 5 عصر بود... صحنه ای می بینم که همیشه ارزوشو داشتم یه اتاق قدیمی که پنجره ای بزرگ رو به جنگلی دارد که درختانش به بدرقه پاییز رفته اند صدای کلاغ ها هم سنفونی جالبی به منظر داده بود وقتی به خودم امدم یه ترس شفاف کل وجودم رو گرفت بدون دلیل بهش فکر می کردم حضم نبودنش برایم مشکل بود اینقد مشکل که تصمیم گرفتم برم از تاقجه یه کاسه شراب رو بردارم و از این فکر زجر اور به بی خیالی برم... کاسه را تا اخرش سر کشیدم  و لب پنچره نشستم...

به مرور خاطره هایی که شب ها را با دستانش به صبح هدیه می کردیم افتادم کم کم دوباره چشمانم سنگین شد شراب تاثیر خودش را کرده بود تا جایی که به خودم امدم دیدم در یک راهرو تاریک  طولانیم که انتهایش یه چراغی  چشمک می زد با هیجان به انجا رفتم.. آسانسوری بیش نبود انگار منتظر من بود  چراغی که در داخلش بود نیم سوز شده بود روشن خاموش میشد دکمه های اسانسور 4 تا بودند اماچیزی معلوم نبود با ترس رو یکی از انها فشار دادم اسانور شروع به حرکت کرد... 

وقتی در اسانسور باز شد ترس هم به من غالب شد شبیه یه غاری بود همراه با ناله های یه دختر!صدایش اشنا بود در گوشه ی غار زانوی غم بغل کرده بود جلوتر رفتم همچنان در حال گریه و ناله بود خواستم دستم را به شانه اش بزنم ناگهان  برگشت قلبم ازجا  در حال کندن بود صورتی وحشتناک که با موهای بلندش که رو به پوسیدگی میزد به من خیره شد من که از شدت ترس بروی زمین افتاده بودم او بلند شد و با دستش به ان طرف غار اشاره کرد,دریچه ای بود... او به اون طرف رفت ناخواسته بلند شدم و مثل ادمای تلسم شد همراهش رفتم وقتی هر دو به انجا رسیدیم درون درپچه همانند جهنمی بود که دریاچه ای از مذاب فوران می زد 

 به چشمانم خیره شده بود من دیگر حسی حرکت نداشتم با چشمانش من را به آن جهنم ابدی  دعوت می کرد تسلیم شده بودم او دست مرا گرفته بود ناگهان صدای شنیدم که کل وجودم به خود آمد ابتدای غار کسی مرا صدا میزد نه نه نروووو نروووو...به سختی از دستش فرار کردم وقتی به ابتدای غار رسیدم خبری از صدا نبود همان اسانسور خسته انتظارم را می کشید قلبم به تندی می زد و با عجله یکی دیگر از اون دکمه ها رو فشار دادم...سرعت اسانسور خیلی زیاد شده بود در حال سکته بودم وقتی در باز شد

شهری شلوغ را با ترافیک های همیشگی اش نظاره کردم  نفس راحتی کشیدم تصمیم گرفتم بر روی یکی از صندلی های کنار پیاده رو استراحتی بکنم کل بدنم سست شده بود نمی دانستم چه بلایی سرم امده فکرم کار نمی کرد و به گدایی گوشه خیابان ماتم برده بود... اینقدر محو آن پیرمرد گدا شده بودم که متوجه حضور کسی که کنارم نشسته نشدم برگشتم نگاهش کردم صورتی نجیب و مظلومی داشت که به من نیگا می کرد مدتی گرم تعریف شدم احساس کردم دوستش دارم شاید مسخره بود تو اون مدت کوتاه به من حس دوست داشتن دست داده بود ناگهان چهرش تغییر کرد و با ان مردی که از دور می امد دیوانه وار به سوی او رفت سرم گیج رفته بود کل مردم تو خیابان به من خیره شده بودن...آن دو با خنده ای مسخره که دندان هایشان تا بنا گوش باز بود از دور مرا می دیدین انقدر اون خنده ی مسخره رو ادامه دادن که دیدم کل مردم شروع به خندیدن به من! نفسم بالا نمی امد همه در حال خنده بودن بغضی در گلویم خفه ام می کرد باز چشمم به آن اسانسور افتاد با تمام سرعت به طرفش دویدم و انها در حال خندیدن بودن اینقدربرایم  دردناک بود که بلافاصله دکمه ی بعدی رو فشار دادم می خواستم هر چه سریعتر از ان شهر لعنتی با مردمانش دور شوم داخل  اسانسور به شدت گریه کردم بطوری که از هوش رفتم...

صدای مرغان دریایی به گوشم می خورد چشمانم را باز کردم اسانسور هم دلش برایم سوخته بود من را به دریایی برده بود که همیشه ارزویش را داشتم...در همان حال فکر خودکشی به ذهنم رسید دیگر در این دنیای خیالی و پوچ کاری نداشتم آسمان ابری بود و دریا نا ارام دیگر از همه بریده بودم لب دریا در حال قدم زدن بودم شاید صدای موج اب تسکین دهنده ی  من بود... کمی دور تر مردی را دیدم که در حال کندن شنهای لب دریا بود...قدم زنان و با نا امیدی به طرفش رفتم پیرمردی با ریش های بلند و قدی کوتاه که با خونسردی در حال کندن شنها بود... صدایش کردم جواب نداد شک بردم گور کن باشد و بود! وقتی به  پایین نگاه کردم,دیدم قبر شنی مهیای تصمیم من است پیر مرد با سردی به من نگاه کرد و منتظر رفتن من بود می خواستم ازش تشکر کنم اما توان حرف زدن نداشتم به داخل قبر رفتم و درونش خوابیدم اسمان شروع به باریدن کرد و صدای مرغان دریایی در دریا می پیچید پیر مرد با همان خونسردی شروع به خاک ریختن برروی صورتم کرد قطره های باران و شن  باعث ارامی وجود نا ارام و مسخ شده ام بود  زمان برایم بی معنی شده بود مدتی که شنها در حال خاک کردنم بودن و من تسلیم مرگ...ناگهان همان صدا مرا فریاد زد...شاید باز به کمک من امده صدایش انقدر مقدس بود که باعث شد قلب یخ زده و پوسیده مرا با شعله ای اتش شعله ور سازد از قبرم با تمام وجود فریاد زدم و بلند شدم صدا از طرف همان اسانسور بود نفس زنان رسیدم و اخرین دکمه ی باقی مانده را سریع فشارش دادم پیرمرد از دوربه من خیره شده بود و با به بیلی که در دست داشت لبخند  معنا داری به من زد و  اسانسور بسته شد.

ادامه دارد...